1 Nam ipsi scitis, fratres, introi tum nostrum ad vos, quia non inanis fuit; |
2 sed ante passi et contumeliis affecti, sicut scitis, in Philippis, fiduciam habuimus in Deo nostro loqui ad vos evangelium Dei in multa sollicitudine. |
3 Exhortatio enim nostra non ex errore neque ex immunditia neque in dolo, |
4 sed sicut probati sumus a Deo, ut crederetur nobis evangelium, ita loquimur non quasi hominibus placentes, sed Deo, qui probat corda nostra. |
5 Neque enim aliquando fuimus in sermone adulationis, sicut scitis, neque sub praetextu avaritiae, Deus testis, |
6 nec quaerentes ab hominibus gloriam, neque a vobis neque ab aliis; |
7 cum possemus oneri esse ut Christi apostoli, sed facti sumus parvuli in medio vestrum, tamquam si nutrix foveat filios suos; |
8 ita desiderantes vos, cupide volebamus tradere vobis non solum evangelium Dei sed etiam animas nostras, quoniam carissimi nobis facti estis. |
9 Memores enim estis, fratres, laboris nostri et fatigationis; nocte et die operantes, ne quem vestrum gravaremus, praedicavimus in vobis evangelium Dei. |
10 Vos testes estis et Deus, quam sancte et iuste et sine querela vobis, qui credidistis, fuimus; |
11 sicut scitis qualiter unumquemque vestrum, tamquam pater filios suos, |
12 deprecantes vos et consolantes testificati sumus, ut ambularetis digne Deo, qui vocat vos in suum regnum et gloriam. |
