1 Omnia tempus habent,
et momentum suum cuique negotio sub caelo: |
2 tempus nascendi et tempus moriendi,
tempus plantandi et tempus evellendi quod plantatum est, |
3 tempus occidendi et tempus sanandi,
tempus destruendi et tempus aedificandi, |
4 tempus flendi et tempus ridendi,
tempus plangendi et tempus saltandi, |
5 tempus spargendi lapides et tempus eos colligendi,
tempus amplexandi et tempus longe fieri ab amplexibus, |
6 tempus quaerendi et tempus perdendi,
tempus custodiendi et tempus abiciendi, |
7 tempus scindendi et tempus consuendi,
tempus tacendi et tempus loquendi, |
8 tempus dilectionis et tempus odii,
tempus belli et tempus pacis. |
9 Quid lucri habet, qui operatur, de labore suo? |
10 Vidi occupationem, quam dedit Deus filiis hominum, ut occuparentur in ea. |
11 Cuncta fecit bona in tempore suo; et mundum tradidit cordi eorum, et non inveniet homo opus, quod operatus est Deus ab initio usque ad finem. |
12 Cognovi quod nihil boni esset in eis nisi laetari et facere bene in vita sua. |
13 Omnis enim homo, qui comedit et bibit et videt bonum de labore suo, hoc donum Dei est. |
14 Didici quod omnia opera, quae fecit Deus, perseverent in perpetuum; non possumus eis quidquam addere nec auferre, quae fecit Deus, ut timeatur. |
15 Quod iam fuit, ipsum est; et, quod futurum est, iam fuit; et Deus requirit, quod abiit. |
16 Et adhuc vidi sub sole: in loco iudicii ibi impietas, et in loco iustitiae ibi iniquitas; |
17 et dixi in corde meo: “ Iustum et impium iudicabit Deus, quia tempus omni rei et omnibus occasio ”. |
18 Dixi in corde meo de filiis hominum, ut probaret eos Deus et ostenderet eos in semetipsis similes esse bestiis. |
19 Quoniam sors filiorum hominis et iumentorum una est atque eadem: sicut moritur homo, sic et illa moriuntur; et idem spiritus omnibus: nihil habet homo iumento amplius, quia omnia vanitas. |
20 Et omnia pergunt ad unum locum:
de terra facta sunt omnia,
et in terram omnia pariter revertuntur. |
21 Quis novit, si spiritus filiorum hominis ascendat sursum, et si spiritus iumentorum descendat deorsum in terram? |
22 Et deprehendi nihil esse melius quam laetari hominem in opere suo; nam haec est pars illius. Quis enim eum adducet, ut post se futura cognoscat?
|
