1 Respondens autem Iob dixit: |
2 “ Audivi frequenter talia!
onsolatores molesti omnes vos estis. |
3 Numquid habebunt finem verba ventosa,
aut quid te exacerbat, ut respondeas? |
4 Poteram et ego similia vestri loqui,
si esset anima vestra pro anima mea!
Concinnarem super vos sermones
et moverem caput meum super vos. |
5 Roborarem vos ore meo
et motum labiorum meorum non cohiberem. |
6 Si locutus fuero, non quiescet dolor meus
et, si tacuero, non recedet a me; |
7 nunc autem defatigavit me dolor meus,
et tu vastasti omnem coetum meum. |
8 Rugae meae testimonium dicunt contra me;
et suscitatur falsiloquus adversus faciem meam contradicens mihi, |
9 Ira eius discerpsit me et adversata est mihi,
et infremuit contra me dentibus suis.
Hostis meus acuit oculos suos in me. |
10 Aperuerunt super me ora sua
et exprobrantes percusserunt maxillam meam,
simul conferti contra me. |
11 Concludit me Deus apud iniquum
et manibus impiorum me tradit. |
12 Ego, ille quondam tranquillus, repente contritus sum.
Tenuit cervicem meam, confregit me
et posuit me sibi quasi in signum. |
13 Circumdedit me lanceis suis,
scidit lumbos meos, non pepercit
et effudit in terra iecur meum. |
14 Dirupit me rumpens et diruens,
irruit in me quasi gigas. |
15 Saccum consui super cutem meam
et dimisi in terram cornu meum. |
16 Facies mea rubuit a fletu,
et palpebrae meae caligaverunt; |
17 attamen absque iniquitate manus meae,
cum haberem mundas preces. |
18 Terra, ne operias sanguinem meum,
neque inveniat in te locum latendi clamor meus. |
19 Ecce enim in caelo testis meus,
et conscius meus in excelsis. |
20 Interpretes mei sunt cogitationes meae:
ad Deum stillat oculus meus. |
21 Atque utinam sic iudicaretur vir cum Deo,
sicut iudicatur filius hominis cum collega suo. |
22 Ecce enim breves anni transeunt,
et semitam, per quam non revertar, ambulo.
|
