1 Бра́тїе, а҆́ще и҆ впаде́тъ человѣ́къ въ нѣ́кое прегрѣше́нїе,
вы̀ дꙋхо́внїи и҆справлѧ́йте такова́го дꙋ́хомъ кро́тости:
блюды́й себѐ, да не и҆ ты̀ и҆скꙋше́нъ бꙋ́деши.
|
2 (Заⷱ҇ 214.) Дрꙋ́гъ дрꙋ́га тѧгѡты̀ носи́те, и҆ та́кѡ
и҆спо́лните зако́нъ хрⷭ҇то́въ.
|
3 А҆́ще бо кто̀ мни́тъ себѐ бы́ти что̀, ничто́же
сы́й, ᲂу҆мо́мъ льсти́тъ себѐ.
|
4 Дѣ́ло же своѐ да и҆скꙋша́етъ кі́йждо, и҆ тогда̀
въ себѣ̀ то́чїю хвале́нїе да и҆́мать, а҆ не во и҆нѣ́мъ:
|
5 кі́йждо бо своѐ бре́мѧ понесе́тъ.
|
6 Да ѡ҆бща́етсѧ же ᲂу҆чѧ́йсѧ словесѝ ᲂу҆ча́щемꙋ
во всѣ́хъ благи́хъ.
|
7 Не льсти́тесѧ: бг҃ъ порꙋга́емь не быва́етъ. Е҆́же
бо а҆́ще сѣ́етъ человѣ́къ, то́жде и҆ по́жнетъ:
|
8 ꙗ҆́кѡ сѣ́ѧй въ пло́ть свою̀, ѿ пло́ти по́жнетъ
и҆стлѣ́нїе: а҆ сѣ́ѧй въ дꙋ́хъ, ѿ дꙋ́ха по́жнетъ
живо́тъ вѣ́чный.
|
9 До́брое же творѧ́ще, да не стꙋжа́емъ сѝ: во вре́мѧ
бо своѐ по́жнемъ, не ѡ҆слабѣ́юще.
|
10 Тѣ́мже ᲂу҆̀бо, до́ндеже вре́мѧ и҆́мамы, да дѣ́лаимъ
благо́е ко всѣ̑мъ, па́че же къ прⷭ҇нымъ въ вѣ́рѣ.
|
11 (Заⷱ҇ 215.) Ви́дите, коли́цѣми кни́гами писа́хъ
ва́мъ мое́ю рꙋко́ю.
|
12 Е҆ли́цы хотѧ́тъ хвали́тисѧ по пло́ти, сі́и нꙋ́дѧтъ
вы̀ ѡ҆брѣ́затисѧ, то́чїю да не крⷭ҇та̀ ра́ди хрⷭ҇то́ва
гони́ми бꙋ́дꙋтъ:
|
13 ни бо̀ ѡ҆брѣ́зающїисѧ са́ми зако́нъ хранѧ́тъ,
но хотѧ́тъ ва́мъ ѡ҆брѣ́зоватисѧ, да въ ва́шей пло́ти
похва́лѧтсѧ:
|
14 (Заⷱ҇.) мнѣ́ же да не бꙋ́детъ хвали́тисѧ, то́кмѡ
ѡ҆ крⷭ҇тѣ̀ гдⷭ҇а на́шегѡ і҆и҃са хрⷭ҇та̀, и҆́мже мнѣ̀
мі́ръ распѧ́тсѧ, и҆ а҆́зъ мі́рꙋ.
|
15 Ѡ҆ хрⷭ҇тѣ́ бо і҆и҃сѣ ни ѡ҆брѣ́занїе что̀ мо́жетъ,
ни неѡбрѣ́занїе, но но́ва тва́рь.
|
16 И҆ є҆ли́цы пра́виломъ си́мъ жи́тельствꙋютъ, ми́ръ
на ни́хъ и҆ млⷭ҇ть, и҆ на і҆и҃ли бж҃їи.
|
17 Про́чее, трꙋды̀ да никто́же мѝ дае́тъ: а҆́зъ бо
ꙗ҆́звы гдⷭ҇а і҆и҃са на тѣ́лѣ мое́мъ ношꙋ̀.
|
18 Блгⷣть гдⷭ҇а на́шегѡ і҆и҃са хрⷭ҇та̀ со дꙋ́хомъ
ва́шимъ, бра́тїе. А҆ми́нь.
|